Kendi halinde bir an defteri.
Bir ilişkideki en cesur soruyu söylüyorum şimdi. “Ben bu ilişkideki kendimi seviyor muyum?” Bir ilişki içindeyken hep şu soruları sorarız: “Beni seviyor mu? Ben onu seviyor muyum?” Ama aslında hep gözden kaçırdığımız ve bence en önemli olan bir ilişkideki kendi halimizdir. Daha huzurlu muyum? Güvende miyim? Çoğalıyor muyum daralıyor muyum? Kendimi ifade edebiliyor muyum yoksa…
Bir söz var illa görmüşsünüzdür sosyal medyada. “Beni arkadaş olarak kaybettin diye düşman olarak kazandın sanma. Hala çiçek açmanı istiyorum sadece benim bahçemde değil.” Hayatta kimseye düşman olmam. Kimse hakkında artık görüşmüyoruz diye kötülük dilemem. Bana kötülük etmiş olsa bile. Yani en fazla iyi birşey de dilemem işte. Bazen insanoğlu nefsim ile aklından inşallah o…
Kendimi bildim bileli arkadaşlıklarımı ya da romantik ilişkilerimi düşündüğümde gerçekten ben hep çok veren, dünyanın en kolay insanı, en açık şeffaf anlaşılmayı beklemeyen, hep her zaman müsait olan, hep her zaman herşeyi çözen insanıyımdır. Kolay ve veren biri olarak insanların hayatlarında bir yerim olmasını sağlamışımdır. Kolay olmayı kendimce içimden gelen bu zorla yapmıyorum ki diye…
Bir saattir bir kafede oturmuş korkularımdan yalnızlık korkumdan yazıyordum. Az önce bir hata ile hepsini sildim 🙂 Evden kendimi regüle etmek için kaçtım. Ayrılıktan beri beynimde en derinde sakladığım bir korkumun düğmesine basılmış gibi eve girdiğim andan itibaren öyle bir korkuyla yaşıyorum ki.. Sürekli deprem oluyormuş gibi geliyor. Bir ses duyduğumda evdeki eşyaların genleşme sesini…